Właściwie - Jacek Albert Lachowicz - muzyk, związany głównie z sceną trójmiejską. Jacek Lachowicz jest w środowisku polskiej muzyki alternatywnej personą szczególną. To jeden z przedstawicieli fali tych muzyków, którzy charakterem twórczym wykraczają daleko poza ramy standardowego rozumienia rocka w naszym kraju.

Lachowicz przez 8 lat współpracował z sopocką grupą alternatywną ŚCIANKA, z którą nagrał 4 płyty długogrające i pięć singli.

Od 2004 Lachowicz tworzy własny projekt muzyczny nazwany po prostu Lachowicz. Dotychczas ukazały się 4 płyty solowe Lachowicza - „Jacek Lachowicz” i „Za morzami” , ekskluzywna płyta "Runo" i najnowsza - "Pigs_joys and organs"....płyta w większości jest w języku angielskim, a produkcyjnie zmierza w stronę prostych piosenek, które próbują wymknąć się sztampowej rockowej aranżacji...

Ostatnia jak do tej pory płyta Lachowicza to "Pigs_joys and organs". Tak pisały o niej media:

"Jest w jego nowych kompozycjach niebywała lekkość, która czyni z "Pigs, Joys And Organs" płytę bardzo przystępną, aczkolwiek warto pamiętać, że to wydawnictwo muzycznie złożone, trudne do sklasyfikowania, inspirujące. Przeznaczone do ciągłego słuchania i polecania wszystkim znajomym. Bez wyjątku." (onet.pl)

"Na "Pigs, Joys And Organs" znajdziemy zarówno kawałki stworzone na rockowej podstawie, z wysuniętą perkusją i alternatywnym zdobnictwem, chwilami ostrym i hałaśliwym ("Dumb'n'Deaf"), a także lżejsze, z akustyczną gitarą, dotknięciami fortepianu, czy sunącą w tle elektroniką (choćby "Grind My Soul"), nawiązujące do bluesa (świetna "Like A Pig" z saksofonem w drugiej części), jak i sielskie, błogie utwory (kołysankowa "All The People" i śliczna "To Be Strong"). Nie brak akcentów psychodelicznych rodem sprzed 40 lat, lekkich ukłonów w kierunku Radiohead, Sigur Ros." (wp.pl)

„Artysta nie chodzi prostymi ścieżkami - utwory często zaskakują pod względem kompozycji, podejścia do aranżacji oraz produkcji. Lachowiczowi jak zwykle bliska jest figlarność Becka w singlowym "Like a Pig", ale też eksperymenty z elektroniką w stylu Radiohead pod koniec "Grind My Soul" czy The Notwist w "Pax", a nawet chyba po raz pierwszy nowofalowe klimaty Joy Division w "Joy". Szczególnie pierwsza część albumu wydaje się dużo gęstsza, momentami wręcz ciężka, a przede wszystkim różnorodna. Lachowicz przełamuje schematy zwrotka - refren i odchodzi od rockowej formuły, dodaje zapętlone rytmy, partie klawiszy, melotronu oraz instrumentów dętych i smyczkowych.” (dziennik.pl)